Tijdens mijn reis naar Torremolinos word ik door de stewardess naar mijn plaats in het vliegtuig gebracht. Ik neem plaats naast een vrouw van mijn leeftijd. Terwijl we wachten voor vertrek vertel ik haar dat ik blind ben. Zo is ze op de hoogte van de situatie en kan ze daar eventueel rekening mee houden.
Ze is een paar seconden stil, ik denk dat ze even niet weet wat ze tegen mij moet zeggen. Even later hoor ik: “Ik weet nog dat men vroeger wel eens de vraag aan mij stelde wat ik liever wilde zijn, doof of blind?” Nu ben ik stil, wat moet ik hier op zeggen..?
Ik weet het niet en houd mijn mond. Ik heb immers niets te kiezen, ik ben blind. Wat een ongemakkelijke vraag. Als iemand anders nogmaals zou vragen of ik liever doof of blind zou willen zijn, dan zeg ik voortaan: “Wat zeg je? Ik hoor je niet…” 🙂
Als deze situatie mij nogmaals zou overkomen dan zou ik het liefste doof zijn, want dan hoor ik dergelijke domme vragen niet.